Het had gisteren al de hele dag gesneeuwt, je weet wel van dat witte, koude en plakkerige spul wat uit de lucht valt.
s’Avonds zaten wij met ons tweeën lekker in de mand toen Albert rond een uur of 11 zei: ‘’kom gaan jullie weer lekker naar buiten’’, voor ons een teken dat we de nacht in gaan en in de bench moeten.
Zo gaat dat normaal, wij wisten niet beter we vonden het al raar dat Ruben mee ging, dat gebeurt normaal nooit want die slaapt dan al.
We waren lekker aan het lopen maar op het punt dat we normaal terug gaan zij Ruben tegen Albert: ‘’zullen we een stukje verder dan normaal’’
Toen ik dat hoorde dacht ik: YESS….
En voor ik er erg in had waren we al in het veld en op het moment dat ik dacht dat ik los wou riep Ruben mij bij zich en deed mij ook nog eens los en haalde mij eens flink aan. Op dat moment keek ik naar Tjilly en zag dat ze geen pootjes meer had zoveel sneeuw lag er. Ik rook wat en duwde mijn kop tegen de grond (dacht ik, bleek sneeuw te zijn)
Bah wat was dat koud.
Ook heb ik van onze nacht wandeling gebruik gemaakt door er twee keer tussenuit te knijpen,
Toen ik weer terug naar Albert en Ruben wou zag ik ze niet meer, ik helemaal in de stress.
Toen floten Albert en Ruben naar mij en toen kom ik ze weer vinden met de gedachte dat ik flink op m’n kop zou krijgen maar tot mijn verbazing werd ik hevig beloond (haha raar).
Zijn er nog meer Beagle’s die zo’n spannende wandeling hebben gemaakt stuur dat dan in een verhaaltje naar de webmaster.
Ik hoop snel wat van jullie te horen
Groetjes van Tjilly en Noa
Ruben Post