Hey hallo allemaal,
Tjonge dat is al een tijd terug zeg dat ik jullie allemaal heb gezien. Weten
jullie nog wie ik ben? Ik ben Noa. Ik heb altijd bij Albert gewoond. En hij is
altijd heel aardig voor me geweest. Totdat hij vond dat ik ergens anders moest
gaan wonen. Dat vond ik helemaal niet leuk, want ik wilde bij Albert blijven en
bij die mevrouw die iedereen mamma noemt. Op een dag gingen we met z’n alle naar
Roy en Renata. Dat is heel erg leuk, want die hebben daar een groot park waar je
lekker kunt rennen. Dat wist ik wel. Maar toen we gingen lopen gingen Gentle en
Zoë niet mee en Albert ook niet. Dat snapte ik niet want anders gaan we met z’n
alle. Maar ja zo vond ik 't ook wel goed hoor, want ik kreeg lekkere koekjes van
Roy. Toen we weer terug kwamen was er opeens niemand meer Alleen Renata was er
nog. Ik ging even in alle hoekjes kijken waar iedereen toch was. Deze dag werd
steeds gekker. Maar toen ik lekker op de bank mocht bij Roy op schoot vergat ik
alles wel een beetje hoor. Toen gingen ze opeens opstaan en zeggen dat ik in de
bench moest, prima want er lag een koekje in. Toen gingen de lichten uit en
waren Roy en Renata ook opeens weg. Dat vond ik niet zo leuk, eigenlijk wel een
beetje eng. Want iedereen verdween maar steeds en niemand kwam terug en ik zat
vast in de bench en ik kon er niet uit. Ik probeerde dat wel hoor. Ik werd daar
zo verdrietig van dat ik heel hard moest huilen. Toen hoorde ik opeens wat. Ik
hoorde de stemmen van Roy en Renata en voetstappen boven mij. Oef gelukkig, ze
waren naar boven gegaan. Dus ze waren niet ver weg. Ik hoefde toen ook niet meer
te huilen, en kon ik lekker gaan slapen. De anderen zouden ook vast boven
zitten.
De volgende dag werd ik niet door Albert wakker gemaakt, dat vond ik ook gek,
maar die Renata deed dat. Ik kreeg lekkere eten van haar en daarna mocht ik naar
buiten in de tuin. Daar scheen 'tzonnetje lekker en daar ging ik lekker in
liggen. Later gingen we lopen en rennen en spelletjes doen. En ik vond 't
eigenlijk niet zo erg om hier te zijn want we doen allemaal leuke dingen. Alleen
is Roy nu ook weg. Die had ik die dag niet gezien of gehoord. En juist toen er
allemaal lekkere luchtjes uit de keuken kwamen ging de voordeur open en daar
kwam Roy doorheen. Dus die zat de hele tijd achter die deur. Ook zo iets geks.
Maar ja. Nu kreeg ik lekker eten van Roy en toen gingen we weer lekker naar 't
park en spelen.
Na een tijdje dacht ik eerlijk gezegd niet zo vaak meer aan
Albert. Ik ben heel blij met m’n nieuwe baasjes, we doen zoveel leuke dingen en
ze nemen me overal mee naar toe. Ook naar een plek die ze “vrienden” noemen.
Maar eigenlijk vind ik dat daar toch een beetje eng. Want een van die vrienden
is een kat. En Renata zit daar de hele tijd mee te kriebelen. En toen zette ze
dat beest op de grond neer, vlak bij mij. Ik schrok me een hoedje want opeens
gingen die poten van dat beest zwaaien. Op zich is dat niet zo erg natuurlijk,
als er geen nagels aanzitten dan. Maar ik kon ze zien zitten zo dichtbij kwam
hij. Ik maakte dat ik weg kwam. Toen moest iedereen lachen. Dat vond ik niet zo
leuk. Maar gelukkig kwam Renata naar me toe en ging me aaien en een beetje
troosten. Ik was namelijk echt heel erg geschrokken hoor. Maar gelukkig was
Bikkel (zo heet dat beest grr) gauw over het hek weggesprongen. Als Roy of
Renata nu “Bikkel” roepen dan moet ik van schrik steeds even blaffen. Dat vinden
ze gelukkig niet erg. Ik denk dat ze het wel begrijpen.
Maar ja. Ik vond het hier heel fijn. Maar eigenlijk miste ik mijn vriendinnetje
een beetje. Gentle was niet een vriendinnetje van mij, die ging toch maar steeds
in mijn oren bijten. Maar Zoë wel. Maar Zoë is hier niet, die woont nog steeds
bij Albert. En prompt toen ik er niet meer tegen kon gingen we daar naartoe. De
baasjes riepen steeds: Zoë puppies he??? Volgends mij is dat leuk. We gingen
naar Zoë, dat snapte ik, maar dat van die puppies niet. Ik had wel puppies gehad
maar die waren er allang niet meer, gekke baasjes. Maar oh jee toen we daar
kwamen waren er allemaal puppies. En ze leken ook allemaal op Zoë. Ooh wat leuk.
Ik kon niet wachten tot ik erbij mocht, want ik moest eerst een hele tijd
wachten. Tot die tijd moest ik samen met Gentle op ons plaats. Maar Gentle was
de hele tijd heel erg chagrijnig. Ze ging steeds grommen en blaffen naar me.
Gekkerd. Ik kon alleen maar aan de puppies denken. Ik hoorde Albert steeds over
ons praten. Ik hoorde heel vaak mijn naam en die van Zoë en Gentle. En ook:
Gentle puppies. OOh nu snapte ik waarom Gentle zo raar deed. Zij kreeg ook
puppies.
En he he eindelijk mocht ik bij de puppies kijken, en ooh wat waren ze lief. Ik
ging ze allemaal even likken en snuffelen. Toen moesten we naar buiten, zonder
de puppies. Nu kon ik eindelijk even met Zoë bijspelen, tjonge wat heb ik die
gemist zeg. Maar Gentle kwam er steeds tussen, en zo opeens gaf ze Zoë een hele
harde bijt. Zo hard dat ze er even van moest huilen, ik ging haar natuurlijk
meteen troosten. Ik beloofde haar dat ik zou vragen of ze bij mij mocht komen
wonen. En natuurlijk kreeg ik daar de kans niet voor. Ik probeerde het wel, maar
ik heb nooit geweten of ze me gehoord hebben. Want Roy stond steeds met Albert
te praten en Renata stond steeds met mamma in de keuken te roken. Maar ik heb
het echt geprobeerd.
Eigenlijk gaan we nu best wel vaak naar Albert. Dan zijn we er het hele weekend.
Dan moeten we een hele lange tijd ik de auto zitten. Renata gaat dan weleens
zingen en Roy praat dan heel veel tegen haar. Ik geloof dat ze dat niet zo leuk
vind, want daarna blijft het heel lang stil en dan val ik vaak in slaap. En als
we er dan zijn gaan we steeds met de auto een stukje rijden en dan kwamen we bij
een plekje waar je een heel eind kon rennen zonder dat je een bocht hoefde te
maken. Dat is heel gaaf natuurlijk en dan mochten we allemaal achter in de auto.
Nu ging ik in onze eigen auto en samen met Zoë. Gentle ging denk ik bij Albert
in de auto, maar nu was het zo lang rijden dat ik ervan ik slaap viel. (Zoë ook
hoor, ook al geeft ze dat nooit toe, sst) opeens waren we thuis. En hee?? Zoë
ook. Hoe kan dat nou? Oh wat was ik blij. Roy had het dus toch gehoord, maar het
was al een hele tijd terug en nu blijft Zoë bij ons. Zoë is ook heel erg blij
(die vind werkelijk alles leuk, echt waar). Nu zijn we lekker samen. De baasjes
vinden het denk ik ook leuk want die lachen al de hele tijd. En wij racen lekker
de hele kamer door zo blij zijn we. Ook op de bank, dat mag eigenlijk niet maar
we wippen er toch steeds even op ha ha. En als ze het zien zijn we er al weer af
voor ze wat kunnen zeggen, wat een grap he?
De volgende dag zou ik Zoë het park laten zien. Ik zou haar alle gave plekjes
laten zien en ze vroeg ook van alles over het park maar ik kon niks meer zeggen
ik sliep al.
Toen we eindelijk in het park waren was ik zo opgewonden dat we heel snel overal
heen wilden. Maar dat kon niet want opeens liep Renata zoooo langzaam. Doet ze
anders ook nooit, net nu natuurlijk. Ik dacht dat ik alle plekjes had gehad toen
Zoë vroeg wat er onder die brug was.
Ze stond vlak bij die brug water te drinken uit de sloot. Ik
rende er heel hard heen, want het is een heel gave plek om je te verstoppen.
Juist nu kon ik dat laten zien want Renata stond met een mevrouw te kletsen. Ha
ha Zoë kom je mee riep ik nog maar voor ik het doorhad gleed ik uit en duwde zo
Zoe de sloot in. En ik glipte er zo achteraan. Oh bah bah wat vies en nat toch
weer. En oei, de rand is zo hoog ik kan er niet bij. Oh help toch. Zoë had het
er ook moeilijk mee. Ik hoorde Renata al roepen. Oh nee, dacht ik, die is vast
heel erg boos. We deden echt ons best om eruit te komen, toen kwam ze er al aan.
Oei help dacht ik nog. Maar ze moest heel hard lachen. En trok mij er uit en Zoë
lukte het net zelf nog, die had een goed plekje gevonden om eruit te klimmen. We
waren zo opgelucht dat we het hele veld hebben rondgerend. Toen we thuis kwamen
waren we allang al weer droog. En wat hebben we lekker geslapen die nacht. Ha ha
de hele avond ook eigenlijk al.
Ik ben zo blij dat Zoë er nu bij is. Ik ben nu nooit meer alleen. De baasjes
moeten weleens werken en dan blijf ik alleen thuis. Ik mag dan wel buiten
blijven en dan kruip ik lekker in een warm holletje hooi. Maar nu kan ik ook
lekker spelen en voor ik het dan weet is er al weer een baasje thuis. Dan
krijgen we lekker eten en mogen we binnen blijven. Dan legt Renata een kleed op
de bank en daar blijven we dan de hele avond lekker op soezen. Met z’n tweetjes…
