Zo. Eindelijk tijd om een te vertellen hoe het onze beagle vergaat. Voor de goede orde: zijn doopnaam is Faizal-Jonas van het Olieland, oftewel pup no. 3, oftewel de dikste en grootste en bontste. Oftewel gewoon Daan.

Tijd om te schrijven hebben we niet meer, gewoon omdat het te leuk is om met de
hond om te gaan. Hij begint eindelijk wat rustiger te worden. Tot voor kort was
de bench zijn namelijk zijn "aan en uitknop". Huh???
Ja, buiten de bench keten en erin slapen.
Ja, Daan doet het goed. Hij loopt alleen maar los, heeft nog maar een keer of
vier aan de riem gelopen omdat het echt niet anders kon. Aan de riem gaat
redelijk, maar dat leert hij vast nog wel beter.
Hij kan zitten, af liggen, op zijn plaats gaan, dingen loslaten en komen.
Best wel veel en vooral ook snel. Mensen die zeggen dat beagles eigenwijs zijn
ZO DOM. Echt waar, zij die dat zeggen hebben minder verstand dan een hond....
Vijf jaar geleden ging onze vorige beagle na 16 jaar dood en ik snap eigenlijk
niet waarom ik zo lang gewacht heb. Wat is het toch weer leuk om zo'n
dondersteen in huis te hebben! Daan kan goed alleen zijn, nou je de kat is vast
wel ergens in de buurt. Die is trouwens de baas hoor. Daan blaft op hem uit
frustratie omdat ie straal genegeerd wordt en het enige wat Timo daarop doet is
zijn stoplicht laten zien. Ik bemoei mij er niet mee, ze zijn slim genoeg om
elkaar te verstaan!
Daan heeft een groot "kraampakket" gekregen, een mand met 1001 en 1 speeltjes.
Maar wat is het leukst? Raggen met een halfliter sourcy flesje met een handje
brokjes erin. Niets leuker dan dat!
Tot de volgende keer!